Haikerens Guide Til Galaksen: I dybda
Eg har lenge tenkt på den ukomplette anmeldelsen min av serien som ligg her… Eg måtte forklara i ekstremt korte trekk for ikkje å bruka fleire dagar på artikkelen, og dette gjorde at eg ikkje fekk sei det eg ville om serien. For serien er ekstremt djuptgåandes, sjølv om det ikkje verker som om forfattaren Douglas Adams meinte dette. Eigentleg kjem eg no og til å forklara i korte trekk, ettersom at det krevar ein samtale på minst ein time for å forklara alt heilt nøyaktig. Vi kan jo begynna med alt det unødvendige i bøkene, som er noko av det som gjer det humoristisk, men rotete.
For eksempel har vi heilt i begynnelsen. Huset til Arthur må ryddast vekk for ein ny motorveg. Dette er vel bare skapt for å gjera det humoristisk at Jorda blir øydelagd for å gjera plass til ein intergalaktisk høgfartslinje. Utanom det er det ganske meiningslaust. Og dette med delfinane, er det viktig? Hadde dette vært ein TV-serie, hadde me kalt det ein fillar. For korkje det eller motorvegen er viktig i historiens samanheng. Allikevel får ei heil bok i femtologien tildelt tittelen “Ha det bra, og takk for all fisken”, som er det siste delfinane seier før dei reiser frå Jorda. Dette er riktignok bok 4, og det kan tenkjast at den boka var lite fantasifull, for den var faktisk ganske kjedeleg. Og det greiene med Humma Kavula… Viktig? Neida. Og eit av bokas største tema, robotane frå Krikkit, er og ganske uviktige. Det einaste som skjer er at Arthur og Ford reddar universet nok ein gong. Dette er jo heilt vanleg.
Og dette spørsmålet til svaret som blir 42, dette følar eg at blei veldig uviktig etter bok 3, sjølv om det etter mi meining var eit av bokas viktigaste tema, og det eg trudde at heile serien skulle handla om. No skal eg riktignok ikkje klaga, ettersom at eg garantert aldri ville ha formidla budskap på ein sånn mesterleg og idiotisk måte som herr Douglas. Han bustar rett og slett litt i støv, og får det til å verka som ein atombombe. Det er eigentleg det heile serien går ut på. Blås opp ein historie, skriv eit par sider, og få folk til å bli spent. Deretter avsluttar du med ein historie som ingen forstår. Det er oppskriften på ein bestselgar.
Og kva med alt som skjer på Jorda for 1,5 millionar år sidan? Greit, dette er den gøyaste delen, og den er jo forsåvidt litt viktig, men kor blei snakket om det som skjer med Zaphod og Trillian av? Det meste av bok 3 er jo bare eit avbrekk frå historia, og er meint for å dyrka hjernekapasiteten til hovudpersonen. Og det gjer eigentleg ikkje så mykje, men er litt irriterande. Særleg når ein går glipp av 5 år i livet til Arthur. No begynnar dykk sikkert å gå grundig lei av denne artikkelen, og derfor går vi ovar til eit litt gøy emne:
Tenkjemåtar! Tenkjemåten endrar seg nemleg gjennom heile boka, og skapar eit forvirrande felt av uforståing. I begynnelsen er alt heilt vanleg. Så blir det tidsreise, og sjølv om det er gale, henger me fortsatt med. Deretter tar serien ein pause frå nye tenkjemåtar, sjølv om me stadig blir bombardert av nye religionar. Ein versjon er for eksempel at me levar i ei snørrdråpe på ein stor kjempe, og det dei alle fryktar, er at kjempen skal ta opp eit lommetørkle. Så drar Arthur til ein profet som kjem med denne velsignelsen: Del 2: Beskytt meg frå tankar som eg tenkjer, men ikkje kjem til å forstå. Del 1: Beskytt meg frå følgjane av den andre delen. Dette er i den rekkefølgen profeten seier det. Deretter forklarar Guiden V.2 at universet har ulike filtre, som er forskjellige i kvar dimensjon. Hvis ein tenkjer utanfor desse filtrane, vil ein kunne gjere alt. Dette visar seg å vera rett, men Arthur mestrar aldri dette, ettersom at dette er heilt i slutten av serien. Og det er forresten ein ting eg har gløymt. Korleis fly: Flyging er ein mesterleg måte å kasta seg ned og gløyme å treffa bakken. Hvis ein gløymer dette, vil ein og gløyma at ein BØR treffa bakken, og derfor gjer ein det ikkje. Igjen går dette på filtre, som eg akkurat tenkte over.
For det er ein god del samanhengar ein må tenkja godt over før ein finn ut av. Blant desse er den eg akkurat sa, dette med motorvegen, som eg utruleg nok ikkje tenkte over fyrste gongen. For dette er ei merkeleg bok, full av nøye uttenkte detaljar, som det tar tid før ein oppdagar. Så då nermar vel dette innlegget seg slutten, ettersom at eg ikkje har tid til å skriva alt.
Og det er forresten planlagd at eg skal fortsetta å vera gjesteforfattar ut denne veka, og så håpar me at det vil komma ein ny. Og forresten: Besøk mine andre sider, som begynnar å bli veldig utdaterte på grunn av arbeidet med denne. Eg vil skriva på dei etter at eg er ferdig som gjesteforfattar her.
http://thaanmeldelse.wordpress.com
http://thaworldofek.wordpress.com
